www.boswachtersblog.nl/ Veluwe

Droombaan gevonden op Hoog Buurlo

10 april 2012 in Veluwe

Mijn naam is Wilfried Buitink, ik ben geboren in Apeldoorn en daar woon ik ook met mijn vrouw Marjolein. Ik kreeg interesse voor het vak schaapherder toen ik als liefhebberij border collies ging trainen. Buiten zijn en met dieren werken geeft mij veel voldoening. Samen met Marjolijn ben ik  ook veel met paarden bezig; we hebben een Fjord en een Belgisch-Nederlands trekpaard. Daarnaast hebben we drie border collies en één huishond, twee schapen,  Vlaamse reuzen en kippen.

Toen er een herder werd gevraagd bij Hoog Buurlo was dat natuurlijk fantastisch. Zeker in combinatie met Hoog Buurlo als landbouwenclave. Door bijna tien jaar te hebben gewerkt met jonge mensen met een functiebeperking op een landgoed in Beekbergen en veertien jaar lang ervaring met honden en schapen, was ik voor Staatsbosbeheer een interessante kandidaat. Alsof het zo had moeten gaan.

Ik gebruik op het moment twee werkende honden: Syb een reu van 9 jaar oud en Femke een teef van 5 jaar oud. Hun pup van zes maanden heeft het nu al in zich om met schapen te kunnen werken. Als ik op stap ga met de kudde dan neem ik meestal maar één hond mee. Dat wissel ik af.

Als herder zorg je in principe gewoon dat de schapen aan hun kostje komen. De schapen halen het gras weg op de heide. Ze eten ook wel heide, afhankelijk van het seizoen. Samen met de hond begeleid ik de schapen van de kooi over de schapendrift naar de heide toe en stuur ik ze naar stukken waar ze mogen grazen. De hond heeft meer overwicht op schapen dan wij mensen en is dus het ‘stuur’. De schapen hebben ongeveer zes uur nodig om voldoende voedsel naar binnen te krijgen voor de avond en de nacht. We voeren ze – afhankelijk van het weer – vanaf november bij met hooi. In de winter, januari zo’n beetje, komen de eerste lammeren. Rond half maart begin ik weer met het opbouwen van naar de heide gaan met de kudde. Vanaf april kunnen we weer de hele dag op stap.

Hoog Buurlo is een fantastische plek om te werken.  Met zijn akkers en eikenhakhoutbossen, waar ik af en toe met mijn trekpaard bomen uitsleep. Kan ik eigenlijk toch een beetje boer zijn.

Op deze plek voel ik met echt thuis. Ik kwam hier als kind al, fietsend met mijn ouders en over de Hoog Buurlose heide. Als jongen van 14 heb ik hier mijn eerste schaap mogen knippen op schaapscheerdersfeest. Als de perfecte baan bestaat, dan is dit hem voor mij.

Schaapsherder Wilfried Buitink

reageren

geef een reactie

  • Sjoerd Stellingwerf
    16 mei 2017 om 13:31

    Voor Wilfried.
    Buitengewoon *

    En? Zag u onze luchtfietsende acrobaten? De zwaluwen die ons lieten genieten van hun vliegkunst en hun watervlugge gerebbel? Aan dat gerebbel doen zelfs de mannetjes mee, terwijl in het buitenleven doorgaans de vrouwtjes met dat vermogen zijn uitgerust. En niet alleen in het buitenleven…
    Al jaren kom ik bij nacht en ontij in de velden om me te verheugen in wat zich daar afspeelt. Dat doen we lang niet altijd contemplatief. Mijn maat heeft altijd bier bij zich en ik zorg voor goede Sumatra-corona’s. De nacht voor de hoogzomermaand begaven we ons weer naar het veld en we verbaasden over het aanhoudende licht. Nou, licht? Het was een soort indringende schemering die eerder waakzaam dan slaperig maakte. Iets dergelijks ken ik van helder maanlicht, met name van de volle maan en dan merk je dat ook alle buitendieren het slapen overslaan. Veel buitendieren hoorden we niet, maar wel de keffende vos en een, ja, een kikker met heeele lange adem? Nog eens goed luisteren. En toen rijpte de vraag of het wel een kikker wezen kon.

    In de zomer van 1977 bezocht ik met schrijver en herder Eelke de Jong onze goede vriend Jan Mojel. Jan bivakkeerde op de Loenermark. Hij was bijzonder bekwaam als herder, als natuurmens. Als Jan niet op de heide zwierf, trotseerde hij met z’n zeilboot de woeste baren. Beide mannen waren van verhalen opdoen en vertellen. Een beter gezelschap kon ik me niet wensen! Die avond zaten we op de Kouwerik: een prachtig terrein in de richting van de Imbosch.Terwijl ik onlangs de eerste nachturen buiten was en die soort van kikker hoorde, kwam die mooie ervaring met Jan en Eelke helemaal terug en…wist ik ineens weer wat dat geluid was. In de plantenwereld kennen we look-zonder-look. Hier hadden we van doen met een zwaluw-zonder-zwaluw, de nachtzwaluw. Zo min als een nacht-burgemeester niet des daags burgemeester is, zo min is de nachtzwaluw des daags zwaluw.

    * Buitengewoon is m’n column in magazine Eigen.

    Sjoerd Stellingwerf was redacteur en daarna schaapherder. Hij schrijft korte verhalen en gedichten. Zijn laatste bundel Herderstas in inmiddels uitverkocht. Sjoerd houdt vertellingen en biedt op verzoek aandachtige wandelingen over de Veluwe.

i

Mis geen enkel bericht van dit boswachtersblog