www.boswachtersblog.nl/ Veluwe

Bijna vakantie!

26 juli 2012 in Veluwe

Na een stressvolle werkweek mag ik mee op Duistere dieren excursie. Vrijdag 13 juli, dat belooft niet veel goeds. Maar niets is minder waar. Om 9 uur verzamelen zich 24 mensen bij een hotel in Vierhouten. Ik mag mee als begeleider en reken meteen met iedereen af, hebben we dat ook maar gehad. De deelnemers houden allemaal hun mond. Hebben ze er geen zin in? Of denken ze dat ze nu al stil moeten zijn? Een kopje koffie om moed in te drinken en dan gaat het beginnen.

Het duistere bos in
Boswachter Lennard houdt een inleidend praatje over Staatsbosbeheer, het gebied, de dieren en over de rust, lichtvervuiling en vol goede zin beginnen we aan de wandeling. De route naar het bos toe is erg mooi en het begint al te schemeren. Er drijven donkere wolken over ons heen, zouden we het droog houden?

Bij de ingang van het bos gaat Lennard op stand fluistertoon en je voelt de spanning stijgen Wat gaan we horen en zien? Het eerste stuk is over een grindpad en het enige wat je hoort is het geknars van schoenen. In het bos is het wisselend donker en licht, al naargelang de dichtheid van de begroeiing. Een laatste zonnestraal verlicht een dode boom die een grillig bemoste stam heeft. Prachtig. Ik voel me net Tom Poes die een list moet verzinnen, want dit is een echte Marten-Toonder-sfeer. Af en toe stoppen we abrupt, dan stijgt de spanning. Heeft Lennard iets gezien of gehoord? Iedereen houdt de adem in en oren en ogen worden gespitst. Nee, helaas.

Nachtelijke rust
Dan zijn er ineens de vleermuizen. Ze scheren over een open vlakte heen, op insectenjacht. Het zijn twee verschillende soorten, maar omdat ik half doof ben versta ik de fluisterende uitleg niet. -Misschien is dieren luisteren niet ‘my cup of tea’.- We blijven een poosje staan kijken en de rust die in het bos heerst is voelbaar.

Langzaam wordt het donkerder en wennen je ogen aan de duisternis. Het wordt erg sprookjesachtig als we tussen dansende bomen doorlopen en er enkele sterren aan de hemel verschijnen. Er staat geen wind en het enige wat ik hoor is de wind in mijn hoofd, zo vol van de afgelopen drukke week. Tijdens deze tocht kan ik dat mooi weg laten waaien, heerlijk.

Hier en daar horen we gekraak, maar de dieren laten zich niet zien. Toch staan er heel veel verse sporen in het zand: reeën, herten, zwijnen, vossen, ze waren hier net nog. Waarschijnlijk zitten ze nu naar duistere mensen te kijken, zij wel!

Lennard tuurt door zijn verrekijker de zijpaden in. Wat ziet ie? Volgens mij niks want het is een gewone kijker, maar dat mag de pret niet drukken. Op een kruispunt van paden gaan we allemaal op de grond zitten en luisteren en genieten we van de duisternis, het buitenzijn en de rust. Ik voel de spanning van me afglijden, zo wil ik wel uren blijven zitten.

Op huis aan
Het wordt later. Het laatste stuk terug naar de weg is erg donker, gevaarlijk en griezelig. Het is tussen dichte begroeiing door een nat en zompig pad, overdekt met afgevallen takken en omgeven door iets hoger liggende wal. Daar zien we ineens OGEN. HELP, van wie zijn die groene felle ogen? Wat een begeleider ben ik zeg. Die groenogige monsters jagen me de stuipen op het lijf en ik breek een paar keer bijna mijn nek over een tak. Het lijkt wel of Lennard verdwenen is en er gaan steeds meer lampen, telefoons en andere lichtvervuilende apparaten aan. Verderop is het pad beter begaanbaar, zien we Lennard weer en kunnen de lampen weer uit. Ineens heb ik het lef om die ogen eens van dichtbij te gaan bekijken. Aha, het zijn glimwormpjes… dat is leuk (en onschuldig)!

Over de weg terug naar het hotel mogen we weer praten, maar iedereen is nog onder de indruk van de tocht. Je hoeft niet eens wilde dieren te zien of te horen om een fantastische nachtexcursie te hebben, dat blijkt maar weer. Volgende keer ga ik weer mee. Maar voor nu: vakantie!

Nieuwsgierig naar de duistere dierentocht? Wandel mee!

Monique Zondag

reageren

geef een reactie

i

Mis geen enkel bericht van dit boswachtersblog