www.boswachtersblog.nl/ Drenthe

Gastblog Marten van Dijken: ogentroost

6 december 2019 Marten van Dijken in Drenthe
Een walnoot zit in zijn bolster.

Een walnoot zit in zijn bolster.

Marten van Dijken heeft een bijzondere blik op de natuur. Vanuit het Staatsbosbeheerkantoor in Balloo, vanuit zijn tuinkamer aan de Beilerstraat in Assen of vanuit zijn hut in een boomgaard net buiten de stad deelt hij dit graag met jou. Vandaag deel 1: Marten ziet na zijn vakantie zijn notenboom vol hangen, maar twee dagen later is alles weg. Wie is de dief?

Ik ben net terug van mijn vakantie en ik ga even in mijn boomgaard kijken. Even zien of alles de drie weken verlating heeft overleefd. Tot mijn blijdschap zie ik in de notenboom zeker 100 walnoten zitten. Een paar liggen al onder de boom. De bolsters wijd geopend als aardsterren en zo mooi zie je de noten daar ingeklemd zitten. Net als zijn natuurgenoten het beukennootje en de kastanje.

Het is zaterdagmiddag en ik spreek met mezelf af ze maandag te gaan halen. Immers, thuis is nu even genoeg te doen. Die maandagmiddag sta ik gewapend met emmer en lange stok bij de notenboom. En zie tot mijn verbijstering geen enkele noot meer zitten.

De verdachten flitsen door mijn hoofd: mijn buurman? Maar natuurlijk zal hij dát nooit doen. M’n overbuurman? Nee die ook zeker niet. Wie heb ik dan laatst nog op visite gehad?

En dan zie ik uit mijn ooghoek een eekhoorn, met – warempel – een noot in zijn bek.

Eekhoorn en je familie, de noten zijn jullie gegund.

Over Marten
“Moi! Mijn naam is Marten van Dijken. Als gastschrijver kun je af en toe wat van mij lezen over de natuur. Jarenlang ben ik in de zorg werkzaam geweest, in nauwe samenwerking met Staatsbosbeheer. Door een ernstige vorm van de ziekte van lyme hangt mijn werkzame leven aan de wilgen. Maar ik blijf genieten van de natuur en via het Boswachtersblog deel ik dat graag met jou. Niet belerend, meer op afstand en beschouwend. Net als de natuur zelf.”

reageren

geef een reactie

  • Jan
    12 februari 2020 om 17:29

    Hoi Marten, t was leuk jou vanochtend bij de Ekoplaza te treffen. kerel wat schrijf jij mooi en puur vanuit jouw natuurhart! Misschien een idee om de eekhoorn tijdelijk even te muilkorven als je walnoten weer rijp zijn. Wist je trouwens dat de tuin van de Pastoor van de Katholieke kerk (schuin achter je huis en tuin – òòk een grote walnotenboom heeft? De pastoor verkoopt ze altijd voor een habbekrats na de vieringen!

    • marten
      13 februari 2020 om 11:12

      ja mooie ontmoeting Jan, je deed je achternaam zeker eer aan met je jas…
      en die walnoot achter bij mij hoort bij Nasaulaan nr 1, maar staat precies in de hoek grenzend aan de tuin van meneer pastoor, en wat hangt boven andermans grond is jouw deel 🙂

  • Bastiaan de Vries
    3 februari 2020 om 21:57

    Fijn je gister te ontmoeten. ‘t Miezerde. De twintig minuten die we midden on het drassige land stonden te praten waren waardevol voor mij. Luister graag naar je verhalen.. Ook digitaal ben je een boeiend verteller. Beschouwend. Ik blijf je graag volgen. Je verhaal vandaag derhalve met belangstelling gelezen. Tot een volgende ont-moeting

    • marten
      13 februari 2020 om 11:08

      ja, zeker, mooie ontmoeting Bastiaan,
      Beschouwend verder door het leven en proberen natuur en landschap begrijpelijk te houden.

  • Bram Riepma
    20 december 2019 om 19:41

    Mooi, Marten! Hoop dat je nog vele mooie stukjes mag schrijven.
    Hartelijke groet, Bram

    • Marten Van Dijken
      13 februari 2020 om 09:23

      Dank je Bram

  • Piet Westbroek
    8 december 2019 om 14:04

    Hier wordt je ook weer stil van. Marten. Ook weer een bevlogen natuurliefhebber zo begrijp ik. De ziekte van lyme. Hoe-zo’n-klein-beestje-een-mens-de-baas-kan-zijn !

    Echter blijft voor Marten de liefde voor alles wat leeft, groeit en bloeit onverminderd voort voortbestaan en laat zich in dat opzicht klaarblijkelijk niet klein krijgen.

    Bovenal aardig dat hij dit soort gebeurtenissen met anderen wil delen. De dief blijkt een eekhoorn. Marten wordt niet boos maar gunt zo’n prachtig diertje de buit.

    Met bewondering overigens kun je naar een eekhoorn kijken wanneer deze uiterst behendig door de toppen van de bomen ‘wandelt’ en dan ogenschijnlijk zonder moeite van tak-naar-tak reikt.

    Sowieso al onbegrijpelijk dat er dieren zijn welken zonder enige moeite een verticale boomstam uitwandelt tot ongekende hoogte.

    Mieren, vogeltjes, en dus de eekhoorn. Niets wijst erop dat zij last hebben van hoogtevrees. Eenmaal boven hebben zij ettelijke malen hun eigen lichaamslengte beklommen maar er is geen vrees !

    Wat mooi en wonderlijk allemaal.

    Marten ga door met je blogs. Ook mijn persoontje mag deze graag inzien. In deze hectische tijd maken dit soort ‘belevingetjes’ je dag weer goed.

    Laten we met elkaar de natuur koesteren. Zonder kan geen mens !

    • Marten
      12 december 2019 om 11:19

      Dank je Piet voor je bevlogen reageren,

      Marten🌳

    • Marten
      12 december 2019 om 12:04

      Dank je Piet, voor j e bevlogen reactie.
      Marten🌳

  • Hennie
    7 december 2019 om 16:49

    Ik geniet van je schrijfstijl Marten en ben benieuwd naar wat verder komt!

    • Marten
      12 december 2019 om 13:32

      Ik ben ook benieuwd 😉Dank voor je reactie. Marten 🌳

  • Evert Thomas
    6 december 2019 om 19:38

    Marten, leuk dat je dit gaat doen. Ik beloof dat ik al jouw stukjes ga lezen. Veel inspiratie toegewenst. Groet Evert

    • Marten
      12 december 2019 om 13:36

      Dank je Evert, een nieuw zijpad, niet meer in het bos, maar op papier.
      Marten 🌳

i

Mis geen enkel bericht van dit boswachtersblog