www.boswachtersblog.nl/ Drenthe

Het verscholen Paradijs bij Hooghalen

10 september 2020 Marten van Dijken in Drenthe
Laagte in het Paradijs

Marten van Dijken heeft een bijzondere blik op de natuur. Vanuit het Staatsbosbeheerkantoor in Balloo, vanuit zijn tuinkamer aan de Beilerstraat in Assen of vanuit zijn hut in een boomgaard net buiten de stad deelt hij dit graag met jou. Vandaag deel 4: op enige afstand van het mooie Drentse dorp Hooghalen ligt een natuurgebied met een wel heel bijzondere naam. Verscholen op een plek die niemand kent, behalve zij die het weten. Niet vernoemd naar een inwoner, bijzonder plantje, gebeurtenis, kromme boom of volksverhaal. Nee, een naam die uitnodigt tot stilte én nieuwsgierigheid: het Paradijs.

Het Paradijs ligt ten noorden van het Groote Zand, een gebied van Het Drentse Landschap. Van deze plek maakte de beroemde Hooghaler boekenschrijver Johan Hidding eens een prachtig schilderij. ‘Waar het móói is’, zoals Vincent van Gogh over Drenthe schreef, zo onbeschrijflijk schoon is, dat hij het beter maar niet had kunnen zien als hij er niet voor altijd zou kunnen zijn.

Het aloude Drentse Landschap

Ik heb afgesproken met Gerlof Janssens, die woont op de hoek van (hoe kan het ook anders) de Paradijsweg. In zijn voetsporen kom ik er nu achter wat dit gebied zo bijzonder maakt, al is het beheer na 70 jaar totaal anders. Het Paradijs is een natuurterrein dat gekenmerkt wordt door dichtgegroeide heidezandverstuivingen met stuifduinen waar grove den, berk en eik op groeit. Daaronder staan veel varens en hier en daar wat bosbessen. Een verdroogde laagte, omringd door heide, geeft een puur schoolvoorbeeld van het aloude Drentse landschap.

den, berk, eik en heide in het Paradijs

 

Bosmeertje

Boeiend vertelt Gerlof me over zwemmen in die nu verdroogde laagte, waar vroeger altijd water in stond en waar veel Hooghalers op af kwamen. Dat kleine bosmeertje, wat het toen was, te midden van die zandduinen, hoe mooi moet dat geweest zijn. Met stijgende verbazing lopen we even langs de contouren van een sloot, met de hand gegraven om overtollig water af te voeren. Water werd opgepompt door de handmatig bediende molen uit het Molenvennetje, als daar gegraven moest worden voor de turf.

laagte in het Paradijs

 

Dambeeren

We staan even later stil bij een steen. Daar kwamen volgens de verhalen de schepers van Rolde, Hooghalen en Geelbroek bijeen voor de laatste nieuwtjes. Daar hoor ik mijn gids vertellen over de verdwenen jeneverbesstruwelen – dambeeren noemt Gerlof ze – uit de tijd dat ze nog niet beschermd waren.

Korhoenders en fazanten

We lopen over oude karrensporen en beklimmen stuifduinen, zien prachtige plakken rood bekermos en rendiermos en restanten van sprokkelnesten van de rode bosmier. Een buizerd zweeft boven onze hoofden, houdt ons strak in de gaten. Ik geniet van Gerlofs verhalen van toen: over de korhoenders en de ontelbare fazanten, geliefde vogels voor af en toe een zondagsmaal.

kronkelende takken

Maar bovenal geniet ik van deze verscholen plek, de stilte, de luwte in de duinpannen en ik kom er achter waarom het Paradijs haar naam verdient. En hebben van Gogh en Hidding gelijk, het is ook nú nog, zoals een paradijs betaamt… onbeschrijflijk mooi!

reageren

geef een reactie

  • Piet
    16 september 2020 om 21:28

    Toch nog eenmaal een reaktie. Ook Evert heeft het ‘bij-het-juiste-eind’ !

    Marten kan zo mooi beeldend schrijven. Zonder dat je er ooit bent geweest waan je je daar al rond.

    Ga je er daadwerkelijk heen (doen !) dan beleef je het gebied feitelijk opnieuw…

    • Marten
      18 september 2020 om 08:56

      dank voor je compliment Piet,

  • Evert
    16 september 2020 om 20:01

    Wat heb jij toch een lekkere schrijfstijl Marten. Het leest zo makkelijk weg. Het is alsof je er echt rondloopt. Een beetje nostalgie, beetje romantiek en lezen maar. Nu maar hopen dat er ooit weer net zo veel water staat als toen. Alles ziet er zo dorstig uit.

    • Marten
      18 september 2020 om 08:54

      “niet meer in de natuur, maar wel van de natuur” , zo sprak Suzanne, toen ze vroeg te schrijven Evert 😉
      En ja, wie weet weer water daar, maar dan zullen we wel water moeten overpompen uit het molenvennetje , gelukkig ligt de sloot er nog steeds,hoeven we niet meer te graven.
      Bedankt voor je compliment

  • Herbert
    14 september 2020 om 19:57

    Ik dacht al bij het lezen, is dit niet net onder Geelbroek? Ja dus.
    En idd, dit gebied geeft rust en schoonheid. Met enige regelmaat loop ik hier mijn ‘Gouden Rondje’ : 13km pure rust.

    • Marten
      15 september 2020 om 12:26

      Ik hoop dat ik met dit verhaaltje je wandelrust niet teveel verstoor, want eigenlijk ben ik wel benieuwd Herbert of er nu meer mensen voor goud gaan 😉

  • Piet
    13 september 2020 om 20:57

    Val-met-de-deur-in-huis ! Marten weet waar hij over schrijft ! Het is daar schitterend ! Uniek, rustgevend en veelal passende stilte !

    Vanaf het natuurkampeerterrein Borger al meerdere malen via Grolloo fietstochten gemaakt naar oa Hooghalen.

    Vanzelfsprekend wordt dan ‘Westerbork meegenomen’ waar je dan stil wordt op een geheel andere wijze. Laten we dit verleden beslist niet vergeten !

    Bij toeval in het beschreven gebied terechtgekomen. Als je hier niet tot rust komt dan nergens ! Wat mogen we deze natuurgebieden koesteren en evenzo is daar het besef er zuinig op te moeten zijn !

    Nog even doorgefietst naar de overzijde om te zien of het voormalige natuurkampeertereintje van Staatsbosbeheer nog terug was te vinden.

    Jawel hoor. De contouren zijn nog altijd zichtbaar. Geen tentjes meer maar stilte, stilte en nog eens stilte.

    Drenthe-wat-ben-je-ook-mooi !!!

    • Marten
      14 september 2020 om 12:41

      mooi Piet dat jij de omgeving ook zo goed kent, overal is het mooi, maar daar is het héél mooi, dat is het verschil 🙂

  • Jolanda
    10 september 2020 om 18:44

    Heel mooi beschreven, niet te weerstaan om ook eens te willen beleven

    • Astrid Bergwijn
      11 september 2020 om 10:06

      Maakt mij nieuwsgierig om dit paradijs een bezoek te brengen

    • Marten
      14 september 2020 om 12:46

      hoi Jolanda en Astrid, als je kan ga het zeker eens bezoeken.
      een pracht stuk Drenthe, de heidebloei is nu op zn retour, maar straks de herfstkleuren en de nevel over de heide, de verstilling weer later van de winter.
      En dán op naar het voorjaar…..bedankt voor jullie reactie

    • Piet
      14 september 2020 om 22:59

      Atrid en Jolanda. Marten heeft volstrekt gelijk. Deze natuurrijke omgeving ‘moet je eens bezocht hebben’. Ons eigen land heeft immers zoveel te bieden !

      Neem bij voorkeur de fiets en combineer de boswachterijen Hooghalen, Grolloo en Borger.

      Kies een strakke dag en neem er de tijd voor. De uitgestrekte natuurgebieden, de stilte, de wijdsheid, de rust zorgen ervoor dat je deze schitterende landschappen nog meer gaat waarderen dan je al deed.

      Bomen, heide, water, graslanden, zandpaden die leiden naar ‘nergens’ etcetera. We kunnen niet zonder !

i

Mis geen enkel bericht van dit boswachtersblog